Op 9 september 2026 werd ik met spoed geopereerd. Blindedarmontsteking. Van het ene op het andere moment lag ik in het ziekenhuis en stond alles stil. De ellende werd nog een beetje opgevoerd: het was niet alleen een blindedarmontsteking, mijn blinde darm was inmiddels ook al gebarsten. Ik werd wakker met een drain: een slangetje dat uit mijn buik stak om alle viezigheid af te voeren.
Toen ik de dag na de operatie weer een beetje bij was, merkte ik dat ik veel slechter zag. Erger nog: ik was hartstikke scheel. Toen ik vier was, was ik ook scheel en die oude kwaal kwam nu keihard terug. De zaalarts was oprecht onder de indruk en zei meteen dat hier waarschijnlijk iets aan gedaan moest worden (lees: een operatie).
Voor iemand die met haar ogen werkt, is dat schrikken. Toch heb ik op dat moment hulp voor mijn ogen afgewezen. Niet uit koppigheid, maar ik wist wat de oorzaak was.
Wat mijn ogen te verduren kregen
Mijn lichaam had net een flinke klap gehad. Alle energie ging naar herstel van wat er geopereerd was. Daarbij lag ik al een dag óf in het donker óf onder kunstlicht. Buiten komen, ver weg kijken, daglicht: het was er allemaal niet. Als klap op de vuurpijl heb ik de eerste twee weken na de operatie niets aan mijn ogen gedaan. Ik had wel iets anders aan mijn hoofd.
Eigenlijk heb ik in die periode slecht voor mijn ogen gezorgd. Maar dat was ook logisch, want er waren belangrijkere dingen. En als je weet waarom je ogen het laten afweten, kun je ze ook de tijd geven. Mijn keuze kon ik maken omdat de oorzaak voor mij helder was.
Een belangrijke kanttekening: dat doe je niet als je níet weet waarom het komt. Zie je ineens slechter, ga je dubbel zien of heb je pijn aan je ogen zonder duidelijke aanleiding, laat het dan nakijken door een oogspecialist.
Slechter zien door lichamelijke stress
Dit is wat lichamelijke stress met je ogen kan doen. Je ziet opeens slechter en bij mij ging het zelfs zo ver dat ik van het ene op het andere moment weer scheel was.
Dat ik voor de buitenwereld ineens superscheel was, verdween trouwens al na een paar uur. Toen was het alweer een stuk minder erg. Maar ik voelde zelf nog steeds dat mijn ogen het zwaar hadden.
Weer opstarten
Na een week of twee dacht ik: oké, ik ga alles weer oppakken. Weer naar buiten, weer daglicht, weer aandacht voor mijn ogen. En wat me verraste: ik merkte heel snel verschil. Ik zag al snel weer zoals ik gewend was.
Dat vond ik bijzonder om zelf mee te maken. Ik hoor van klanten vaak: ik heb de afgelopen tijd zo weinig gedaan, heeft het nog wel zin? Ik merk dat ik weer achteruit ben gegaan. Nu heb ik het zelf ervaren. Ik werd met een noodstop stilgezet en toen ik weer begon, vonden mijn ogen hun weg terug. Ik schreef er eerder al over in mijn blog over de mythe dat je altijd moet blijven oefenen.
Wat ik toen nog niet wist: een paar weken later zou ik merken dat er iets is wat veel meer met je ogen doet dan een spoedoperatie. Ik dacht dat september de boeken in zou gaan als de zwaarste maand van 2026, maar de winnaar van die twijfelachtige eer werd oktober.
Wil je weten wat er in oktober gebeurde en waarom dat nog zwaarder was voor mijn ogen? Dat lees je hier: slechter zien door emotionele stress en verdriet
Ik zie je!
Liesbeth
PS:
Wil jij ook weer zien zonder bril, lenzen of operatie? Ik help je graag, want ik heb het zelf gedaan! Kan ik garanderen dat jou hetzelfde overkomt als mij? Nee. Dat kan ik niet en dat beloof ik ook niet. Wat ik je wél kan beloven: mijn volle aandacht, eerlijkheid, en de tools die mij hebben geholpen om na 40 jaar mijn bril af te zetten. Je staat er niet alleen voor.
Check hier mijn aanbod:
Nog niet zover? Ik heb een gratis pagina met video’s waarin ik je laat ervaren wat er mogelijk is. Klik hier: https://liesbethdekorte.nl/weer-zien-zonder-bril-mythe-of-mogelijkheid/.
(Je hoeft geen e-mailadres achter te laten of te betalen, klik op de link en je kunt direct beginnen.)
Ik zie je!
Liesbeth