In mijn vorige blog schreef ik over mijn spoedoperatie. Daarna was ik hartstikke scheel en zag ik veel slechter. Toch viel dat uiteindelijk mee. Binnen een paar weken zag ik weer zoals ik gewend was.
Wat ik niet had verwacht: dat er iets zou komen dat veel dieper ging.
Wat er gebeurde
Een paar weken na mijn operatie overleed een vriendin. Ze ging al een tijd door een zware periode. Op een maandagavond werd ik gebeld. Ze was niet op een afspraak verschenen. Of ik even wilde kijken of alles goed was. Ik ben gegaan en de situatie rond haar huisje voelde zo verkeerd dat ik de politie gebeld heb.
De politie kwam meteen en een uur later werd haar deur al opengeschroefd. Ik mocht niet mee naar binnen en daar had ik ook helemaal geen behoefte aan. Zij was niet thuis, maar er werd wel iets gevonden dat zeer verontrustend was. Dan weet je het eigenlijk al, maar je houdt hoop.
Ruim een dag later hoorden we dat ze gevonden was. Ze leefde niet meer.
Op het moment dat ik het hoorde stond ik in de Action. Wat ik al in mijn mandje had, heb ik afgerekend. De rest van mijn boodschappen heb ik laten liggen. Daar was ik niet meer toe in staat. Ik was letterlijk en figuurlijk de weg kwijt.
Het blijft nasudderen
Een operatie is heftig, maar je lichaam weet wat het moet doen. Er is een oorzaak, een ingreep en een weg terug. Ik heb nu aan den lijve ondervonden dat het bij verdriet en schrik anders werkt. Het komt in golven. Ben ik aan het werk, dan kan ik het even loslaten. Stop ik, dan is het er direct weer. En doorslapen lukt slecht. Word ik even wakker, boem, daar is het besef weer.
En ik merk het aan mijn ogen. Mijn rechteroog deed echt pijn. Lezen lukte nauwelijks. Ik zag gewoon niet goed. En dat was nog erger dan na mijn operatie.
Waarom ik niet naar de dokter ging
Ook nu heb ik ervoor gekozen om niet naar de opticien, de huisarts of de oogarts te gaan, omdat ik wist hoe het kwam. Eerst een spoedoperatie en een grote maand later dit. Dat mijn ogen daarop reageren, vind ik niet vreemd.
En ook nu dezelfde kanttekening: weet je níet waarom je ogen ineens pijn doen of waarom je minder ziet, laat het dan nakijken. Mijn keuze kon ik alleen maken omdat voor mij de oorzaak helder was.
Wat emotionele stress met je ogen doet
Wat ik gemerkt heb: als je gespannen bent, kijk je ook gespannen. Je ogen zijn geen losse camera’s. Ze horen bij mij en bij alles wat ik voel. En voor jou geldt hetzelfde. Verdriet, schrik en zorgen zitten in je lijf en dus ook rond je ogen. En waar een lichaam na een operatie zelf zijn weg terug zoekt, blijft spanning in je hoofd gewoon doorgaan. Ook als je het even niet merkt.
Rust
Ik zie mijn ogen als graadmeter van hoe het met mij gaat. Ze zeiden: wij kunnen even niet verder. En eerlijk gezegd kon ik dat ook niet.
Dus geef ik ze rust. Ik heb de ramen gezeemd en veel gewandeld. Na een paar dagen deed mijn oog al geen pijn meer. Lezen gaat nog niet zoals ik gewend ben en dat mag. Het mag een proces zijn. Op mijn tijd en op de tijd van mijn ogen.
Herken je dit?
Merk jij in een zware periode dat je slechter ziet? Of ben je al een tijd met je ogen bezig en lukt het ineens niet meer? Dan doe je niets verkeerd. Je ogen reageren misschien op wat je meemaakt. Het zou kunnen dat het geen terugval is waar je harder voor moet ‘oefenen’, maar een signaal dat er even iets anders nodig is.
Het is nu een week geleden en het gaat alweer beter met mijn ogen. Ik ben er nog niet helemaal, maar ik ben onderweg. Het komt goed, als ik mijn ogen blijf voelen. Wat hebben ze nodig? En dat geef ik ze dan ook.
Ik zie je!
Liesbeth