Vorige week kreeg ik een bericht van een lezer van mijn website. Ze schreef dat ze niet wilde communiceren met haar ogen, omdat ze dat te zweverig vond.
Ik snapte het meteen. Want als er iets is waar ik niet mee geassocieerd wil worden, dan is het wel zweverigheid. Alternatief? Ja, dat mag. Ik werk buiten de reguliere medische wereld en dat is prima. Maar zweverig? Nee. Dat ben ik niet en dat wil ik ook niet zijn.
Ik ben van oorsprong ingenieur. Ingenieur in de Technische Bedrijfskunde, om precies te zijn. Mijn brein denkt in systemen, in oorzaak en gevolg, in logica. En juist vanuit die achtergrond zeg ik: communiceren met je ogen is helemaal niet zo vreemd als het misschien klinkt.
Laat me uitleggen waarom.
Je ogen reageren op wat je meemaakt
Stel je voor dat je iets heel moeilijks meemaakt. Iets wat je raakt, diep van binnen. Of iets wat je letterlijk hebt gezien en wat je het liefst zou willen vergeten. Is het dan zo gek dat je ogen besluiten om dat niet meer te willen zien?
Stress, moeilijke dingen in je leven, ingrijpende gebeurtenissen: ze hebben invloed op je hele lichaam. Op je slaap, op je spijsvertering, op je spieren. Waarom zouden je ogen daar dan buiten vallen?
Wat ik leer tijdens mijn opleiding Communiceren Met Je Ogen is dat je ogen soms letterlijk een deel van hun vermogen afsluiten. Dat ze reageren op wat jij meemaakt. Dat ze, net als de rest van je lichaam, een signaal afgeven.
Kinderen die slecht gaan zien op school
Neem kinderen. Er zijn best veel kinderen die op het moment dat het op school moeilijker wordt (leren lezen, schrijven en rekenen) ineens slecht gaan zien. Wat gebeurt er dan? Ze krijgen stress. Het is te moeilijk, ze maken zich zorgen, ze doen veel te veel hun best. En dan verslechtert hun zicht.
De oplossing? Bril erop. Ze zien weer scherp en klaar. Probleem opgelost, toch?
Maar er is iets heel anders aan de hand. De stress is er nog steeds. Alleen het symptoom is weggewerkt met een hulpmiddel. En voor je het weet zit dat kind vast aan een bril. Want de opticien zegt: zet hem zoveel mogelijk op, dan wen je er het snelst aan. En de trein is in werking gezet en je merkt dat je steeds sneller weer sterkere brillen nodig hebt.
Herken je dit?
Het olifantje dat niet meer wilde zien
Er is een verhaal dat me enorm heeft geraakt. Over een babyolifantje dat heeft gezien hoe zijn hele kudde werd uitgemoord door stropers. Het olifantje overleefde en werd naar een opvangcentrum gebracht.
De volgende dag zaten de ogen van dat olifantje volledig vol met staar. Staar. Bij een baby. Dat is niet normaal. Staar komt normaal gesproken voor bij ouderen, niet bij jonge dieren en al helemaal niet van de een op de andere dag.
De verzorgers zeiden het zelf: dit olifantje wil de wereld letterlijk niet meer zien. Het heeft zoveel gezien, zoveel meegemaakt, dat de ogen zichzelf hebben afgesloten. Als dat geen bewijs is dat je ogen reageren op wat je meemaakt, wat dan wel?
Wat ik zelf ervaar tijdens mijn opleiding
Communiceren Met Je Ogen. Ja, dat klinkt misschien bijzonder. Praten met je ogen, en dat ze nog terugpraten ook. Maar laat me je vertellen wat er in de praktijk gebeurt.
Tijdens mijn opleiding oefenen we op elkaar. Ik heb nu al meerdere sessies gehad met mijn collega-studenten. En er komen dingen naar boven waar ik zelf ook verbaasd van ben. Inzichten waarvan ik denk: kan het in die hoek zitten?
Wat ik leer van mijn lerares is dat staar bijvoorbeeld te maken heeft met wat je niet meer wilt zien. En met diepe vermoeidheid. Dat je ogen als het ware sluiten als het teveel wordt. Dat is geen zweverig verhaal. Dat is een logische reactie van je lichaam op overbelasting.
Dus, is Communiceren Met Je Ogen zweverig?
Communiceren Met Je Ogen zweverig? Eerlijk? Ik snap dat het zo kan voelen. Je gaat praten met je ogen en ze praten terug. Dat klinkt niet bepaald als iets uit een wetenschappelijk handboek. Maar als ik er nuchter naar kijk, met mijn ingenieursbrein, dan zie ik iets anders.
Ik zie dat er dingen gebeuren in het leven die hun weerslag hebben op je geheel. Op je lichaam, op je geest en op alles wat je bent. En als gevolg daarvan kan het zijn dat je ogen tijdelijk verslechteren. Dat je hoofdpijn krijgt, dat je daardoor een bril nodig hebt en dat het vanaf daar bergafwaarts gaat met je ogen.
Is het dan zo vreemd om je af te vragen wat je ogen je proberen te vertellen? Is het zo raar om te luisteren naar het signaal dat ze afgeven? Ik vind van niet.
Communiceren Met Je Ogen is in mijn ogen heel logisch. Het is niet meer en niet minder dan erkennen dat je ogen onderdeel zijn van jou en van je hele systeem. En dat wat jij meemaakt, wordt ook door je ogen meegemaakt.
Dat is geen zweverigheid. Dat is gezond verstand.
Ben je het met me eens? En ben je nieuwsgierig geworden naar wat jouw ogen je te vertellen hebben? Dan kun je bij mij lessen Communiceren Met Je Ogen boeken.
Ik zie je!
Liesbeth