Op woensdagavond 12 augustus stond ik op het strand van Ouddorp. Een speciale dag, want vroeg in de avond was er een zonsverduistering.
Overal liepen dus mensen met eclipsbrilletjes. Of met complete opstellingen voor een foto-shoot. Ik zag zelfs iemand met een grote doos van aluminiumfolie waar hij trots mee over het strand liep. Blijkbaar was dat ook iets waarvan hij dacht dat het zou helpen om ‘veilig’ naar de zonsverduistering te kijken. Want ja, je moet blijkbaar wel iets van bescherming hebben.
Heel eerlijk, ik dacht dat zelf ook en ik vond het jammer dat ik geen eclipsbril had.
Waarom ik naar de eclips keek zonder eclipsbril
Toen de verduistering langzaamaan naar het hoogtepunt ging, kon ik het niet laten en keek ik omhoog. Al zwaaiend (een techniek uit de Batesmethode***) en in eerste instantie onder de zon kijkend, zag ik het ineens duidelijk met mijn blote ogen. Het bolletje van de maan kwam vanaf de rechterkant voor de zon.
Vooraf was gezegd dat de zonsverduistering 90 procent zou zijn, maar dat was het bij ons bij lange na niet. Toch denk ik dat de zon bij ons zeker voor de helft verdwenen was. En dat merkte je aan het licht. Veel minder fel dan normaal. Ik snap helemaal dat oermensen vroeger schrokken en niet konden plaatsen wat er aan de hand was. Dat ze het doodeng vonden.
Voor mij was het fijn. Juist door het gedempte licht, kon ik kijken. Niet starend recht in de zon, maar bewegend. Ik liet mijn blik constant onder de zon langs gaan en keek dan af en toe even naar boven. Zo zag ik de verduistering perfect.
De ouders die schrokken
Om me heen deden kinderen het ook. Ze keken omhoog, net als ik. En hun ouders flipten.
In allerlei talen hoorde ik het: nee, dat kan niet, dan verpest je je ogen. Ouders spraken hun kinderen streng toe. En die kinderen keken naar mij, want ik stond daar gewoon zonder brilletje omhoog te kijken. Ze dachten zichtbaar: jij doet het ook, dus het kan toch?
Er was zelfs een vader die me boos aankeek. Alsof ik iets verschrikkelijks deed. En ik dacht: kijk zelf eens omhoog! Het licht is veel zachter geworden doordat de maan voor de zon zit. Dit kan gewoon.
Toch snap ik de schrik van de ouders. Want we worden bang gemaakt voor de zon en al helemaal voor in de zon kijken.
Wanneer het wél en niet kan
Ik wil eerlijk zijn, want dit is belangrijk. Op het moment dat de verduistering nog nauwelijks begonnen is, of alweer bijna voorbij, is de zon gewoon fel. Dan is recht naar de zon kijken ook voor mij te veel. En dan doe ik het NIET.
Maar als de maan de zon voor de helft bedekt, is er zoveel licht weg dat het rustig kan. Voorzichtig, met beleid.
Ik doe dit niet zomaar. Ik ben in opleiding tot Batesleraar*** en ik heb vaak geoefend met kijken naar de zon. NOOIT starend, NOOIT recht erin. Ik blijf bewegen, ik kijk eromheen en af en toe even omhoog. Door die beweging blijft het ontspannen en gebeurt er niets.
En nog belangijker: blijf voelen. Is het nog prettig voor jezelf en voor je ogen? Of ga je knijpen? Krijg je tranende ogen? In de laatste 2 gevallen direct stoppen. Wegkijken. Je omdraaien of je handen voor je ogen doen.
Wat een oogprofessional erover vertelde
In mijn groepsopleiding om Batesleraar te worden, zit een vrouw die als regulier oogprofessional met ogen werkt. Ze meet brillen aan en onderzoekt ogen.
Zij vertelde dat ze in al die jaren maar één keer echte schade heeft gezien bij een kind dat in de zon had gekeken. Dat kind had een extreem spel gedaan: wie het langst zonder knipperen vol in de felle zon kon kijken. Hij wilde per se winnen en keek veel te lang recht in het felle licht. Zonder knipperen, zonder wegkijken.
Dat is precies het tegenovergestelde van wat ik doe. Niet knipperen en niet wegkijken is een slecht idee. Bewegen en ontspannen is wat je wilt.
Een dag later
Wat gebeurde er de dag erna? Ik voelde me prima. Ik zag prima. Er was niets aan de hand.
Ik heb denk ik wel een kwartier buiten gestaan. Zonder brilletje, zonder gek doosje, zonder camera. Gewoon met mijn eigen ogen, rustig heen en weer bewegend onder de zon, af en toe even omhoog. Zo heb ik het hoogtepunt van de eclips volledig meegemaakt.
We worden zo bang gemaakt voor de zon. Daar schreef ik eerder al over, toen ik uitlegde waarom een zonnebril niet zo onschuldig is als hij lijkt. Terwijl andere dingen zo veel ‘gevaarlijker zijn’ voor je ogen. Vooral voor kinderen en ook voor jezelf.
Wat denk je van constant achter schermpjes zitten. Altijd dichtbij kijken. Veel te veel binnen zitten. Ik noem maar een paar dingen. Dat is veel erger dan even wat meer zon!
*** Wil je zelf ontdekken wat het met je ogen doet om ze meer ruimte te geven? In mijn lessen leer je rustig en stap voor stap hoe dat werkt.
Ik zie je!
Liesbeth
Wil jij ook weer zien zonder bril, lenzen of operatie? Ik help je graag, want ik heb het zelf gedaan! Kan ik garanderen dat jou hetzelfde overkomt als mij? Nee. Dat kan ik niet en dat beloof ik ook niet. Wat ik je wél kan beloven: mijn volle aandacht, eerlijkheid, en de tools die mij hebben geholpen om na 40 jaar mijn bril af te zetten. Je staat er niet alleen voor.
Check hier mijn aanbod:
Nog niet zover? Ik heb een gratis pagina met video’s waarin ik je laat ervaren wat er mogelijk is. Klik hier: https://liesbethdekorte.nl/weer-zien-zonder-bril-mythe-of-mogelijkheid/.
(Je hoeft geen e-mailadres achter te laten of te betalen, klik op de link en je kunt direct beginnen.)
Ik zie je!
Liesbeth