Drie weken geleden sprak ik een man die bijna niets meer ziet als het donker is. Hij is een paar keer aan zijn ogen geopereerd en dat was nodig, vertelde hij. Anders was hij blind geworden. Maar sindsdien kan hij dus slecht tegen licht. In het donker autorijden lukt bijvoorbeeld niet meer, omdat de koplampen van tegenliggers hem steeds verblinden.
Hij vroeg of ik hem kon helpen. Ik heb me eerst zo goed als ik kon verdiept in zijn situatie. Daarna zei ik: ja, ik kan je helpen je ogen te ontspannen en dan kijken we wat dat voor je doet. Ik bood hem een gratis sessie aan.
Een paar dagen later kreeg ik een mail. Hij ging het niet doen. De enige die nog aan zijn ogen mochten zitten, schreef hij, waren het ziekenhuis en de oogkliniek.
Ik schreef terug dat ik het begreep, maar eigenlijk wilde ik veel meer schrijven. Ik wilde uitleggen hoe ik werk en waarom het anders is dan hij dacht. Dat heb ik niet gedaan omdat ik het gevoel had dat hij zijn besluit al genomen had.
Maar die woorden bleven hangen. Aan mijn ogen zitten.
Een bankje in de zon
Fast forward naar afgelopen week. Toen zat ik lekker buiten op een bankje in de zon. Er kwam een man naast me zitten. Hij vertelde dat hij 90 was en hij zocht duidelijk een praatje. Dat doe ik natuurlijk graag, dat vind ik leuk.
Hij vertelde al snel dat hij blij was dat hij nog leefde, maar hij had ook veel lichamelijke ongemakken. Hij loopt slecht en heeft een rollator. Hij hoort slecht. En hij ziet heel slecht. Dat laatste vond hij veruit het ergst. Gezichten ziet hij niet meer, dus hij herkent geen mensen. Tv kijkt hij met een verrekijker. Dan lukt het net.
Ik snap hem. Als ik zou moeten kiezen wat ik van mijn lichaam zou opgeven, reuk, smaak, tast, gehoor of zicht, dan kies ik pas als allerlaatste voor zicht. Alle andere zintuigen zou ik eerder opgeven.
Dus ik snap ook dat mensen niet met hun ogen willen rommelen. Zeker niet als ze al veel hebben meegemaakt. Het goede nieuws is dat ik dat dus ook niet doe. Ik rommel niet met je ogen. Maar wat dan wel? Want als je nog nooit met mij gewerkt hebt, dan kun je dat niet weten.
Wat er gebeurt in een Batesmethode-les
Als je lessen bij mij volgt, raak ik je niet aan. De lessen zijn online. Ik geef je geen oogdruppels. Geen injecties, geen implantaten en ik snijd niet in je ogen. Dat is het vak van een oogarts of andere oogspecialist. Dat kan ik niet en dat is ook niet wat ik doe. Ik doe eigenlijk helemaal niets aan je ogen.
Ik begin met luisteren. Naar je verhaal, naar waar je last van hebt, naar wat je al geprobeerd hebt. Daarna gaan wij samen dingen proberen. Vooral ontspannen, spelen en ontdekken wat er nog wel kan. Ik kijk naar je ogen als twee aparte entiteiten, een beetje zoals je naar kinderen kijkt. Beide ‘kinderen’ met een eigen karakter. Soms praten we zelfs met ze en daar komen vaak verrassende inzichten uit.
En dan kijken we wat er gebeurt. Misschien zie je ineens meer kleur. Of meer diepte. Misschien merk je dat kijken in de verte of dichtbij makkelijker gaat, of dat je meer om je heen ziet. Het kan ook zijn dat er niets gebeurt. Dat hoort er ook bij en dan zoeken we verder.
Ik beloof niets, ik kan helaas geen resultaten beloven. Ik weet van tevoren niet wat ontspanning voor jouw ogen gaat doen. Dat ontdekken we samen.
Angst of vertrouwen in je ogen?
In de mail van de man met extreme nachtblindheid las ik vooral angst. Angst dat hij iets kapotmaakt. Dat hij toch nog blind wordt of slechter gaat zien.
Ik zie vaak dat als iemand merkt dat er iets verandert, hoe klein ook, de angst plaatsmaakt voor vertrouwen. Vertrouwen in je eigen ogen. Dat gaat niet over mij of over het ziekenhuis. Het gaat over wat je zelf ervaart.
Is er ooit iemand slechter geworden van ontspannen? Nou ja. Je kent vast iemand die altijd keihard werkt en dan op de eerste vrije dag ziek wordt. Maar dat is nog geen reden om nooit meer vrij te nemen 😅.
Proberen?
Wil je ervaren wat we wel doen? Dan kun je een gratis sessie van een half uur met me inplannen. Is het niet fijn, dan houden we het bij deze sessie. Je mag ook halverwege stoppen. No problem. Dan hoef je alleen maar ‘dit is niet voor mij’ te zeggen.
Is het wel fijn, dan vertel ik je graag hoe ik je verder kan helpen. Nog steeds vrijblijvend, want ik gun het jou en mezelf dat we alleen samen gaan werken als we daar allebei 100% achter staan.
Ik zie je!
Liesbeth