Ik lees op dit moment de boeken van twee bekende Batesleraren: Esther van der Werf en Meir Schneider. Esther schrijft vooral over ontspanning en over je ogen laten doen waar ze van nature goed in zijn. Meir is juist van de technieken, met schema’s van soms wel twee uur per dag oefenen.
Twee verschillende invalshoeken dus. Maar op één punt komen ze samen en dat punt houdt me al een paar dagen bezig.
De volgorde die we kennen
Het verhaal gaat meestal zo.
Je ogen worden slechter, dus je krijgt een sterkere bril. Een paar jaar later worden ze weer slechter en heb je weer een sterkere bril nodig. Dat ritme kan jaren door gaan en je ogen worden slechter en slechter en je brillen worden sterker en sterker. En als er dan op een dag een oogziekte bijkomt, netvliesloslating, maculadegeneratie of staar, dan luidt de conclusie: het was al ernstig en nu is er iets bijgekomen.
In dat verhaal is de sterke bril steeds het gevolg. Hij komt achter de verslechtering aan en lost hem op. Die sterke bril staat nooit aan het begin.
Wat Meir schrijft
Meir Schneider zet de bril juist aan het BEGIN. En dan vooral de min-bril, de bril voor bijziendheid. (Bijziendheid betekent dat je dichtbij goed ziet, veraf niet. De bril die je daarvoor krijgt heeft min-glazen.)
Hij schrijft dat oogziektes kunnen ontstaan dóór hele sterke min-glazen. Min 8, min 10, min 12, dat komt regelmatig voor. Bij verziendheid speelt dit veel minder, maar bij bijziendheid kan de sterkte hoog oplopen. En hoe sterker het glas, hoe langer je oog wordt uitgerekt.
En die permanente spanning noemt Meir geen bijkomstigheid, maar een oorzaak.
Waarom het voor mij klopt
Zicht is variabel. Je ogen passen zich de hele dag aan: dichtbij, veraf, licht, donker. Dat is hun natuur.
Maar brillen of lenzen leggen daar één vaste sterkte overheen. En je ogen kunnen daar niet omheen. Ze zitten in feite gevangen achter dat glas en moeten voortdurend om de sterkte van je brillenglazen heen werken.
Dat kost kracht. Veel kracht en daar worden je ogen moe van. En vermoeide ogen zien slechter.
Gevolg? Je opticien zegt dat je een sterkere bril nodig hebt. Weer een stap sterker. En weer moeten je ogen harder werken om daar omheen te komen. Zo wordt er bij elke stap wat harder aan je oogbol getrokken. En hoe hoger de min, hoe meer spanning erop staat. Is het dan gek dat er op een dag iets scheurt of ziek wordt? Eigenlijk niet.
Maar juist hier zit het goede nieuws. Want als spanning het oog uitrekt, dan weet je wat je wilt doen: de spanning verminderen. Een hoge min is dus geen vonnis. Het is een risico en aan een risico kun je iets doen.
En de reguliere oogheelkunde zegt eigenlijk hetzelfde
Toen ik dit las, dacht ik: dit moet ik checken. En wat blijkt? De reguliere oogheelkunde zegt eigenlijk hetzelfde (***). Alleen in andere woorden.
Hoge bijziendheid, vanaf ongeveer min 6, geldt daar niet als een simpele brilsterkte maar als een structurele afwijking van het oog. De oogbol is langer dan normaal en daardoor wordt het netvlies aan de achterkant uitgerekt en dunner. En dun weefsel scheurt nu eenmaal makkelijker dan dik weefsel.
Daarom staat in de medische literatuur zwart op wit (***) dat het risico op netvliesloslating, maculadegeneratie, staar en glaucoom bij hoge bijziendheid flink hoger ligt. Hoe sterker de min, hoe langer het oog is uitgerekt en hoe groter dat risico.
Kijk, en dat is nu net waar Meir op wijst. De oogheelkunde ziet die uitgerekte oogbol als de oorzaak van de klachten. Meir stelt de vraag die daarachter ligt: waardoor rekt dat oog steeds verder uit? En hij denkt: door de voortdurende spanning van steeds sterkere glazen.
Klinkt voor mij zo logisch.
Waar ik het moeilijk mee heb
Ik vind het spannend om dit verhaal te delen.
Want dit raakt aan iets waar heel veel mensen op vertrouwen, vaak al hun hele volwassen leven. Ik wil niemand het gevoel geven dat hij verkeerd heeft gekozen, want met de kennis die je had was het een logische keuze. En ik wil de reguliere oogzorg niet voor het hoofd stoten, want daar zit veel kennis en veel zorgvuldigheid.
Ik wil je alleen aan het denken zetten.
Wat dit voor mijn werk betekent
Voor mijn manier van werken verandert er weinig.
Ik ben geen oogarts en ik werk niet met diagnoses. Dat hoeft ook niet, want Bates zei al dat je ogen zelf heel goed weten hoe het moet. Ze hebben alleen de ruimte nodig om het te kunnen doen. Daarom help ik mensen met de ogen ontspannen en pas ik technieken toe waarmee je zicht langzaamaan kan verbeteren. Dan kun je toe met zwakkere brillen en haal je de spanning op je ogen omlaag.
De gedachte van Meir geeft hier wel een extra laag aan. Want als spanning kan bijdragen aan het ontstaan van klachten, dan is ontspanning niet zomaar iets prettigs erbij. Dan is die ontspanning nodig, een must!
Wat je zelf kunt doen
Schrik je hiervan, met een sterke min? Dat hoeft niet. Je hoeft er niet meteen iets groots van te maken en je hoeft ook niet met mij te gaan werken. Dat mag, maar het hoeft niet.
Wil je zelf een begin maken, dan kun je terecht op mijn gratis pagina, waar ik een paar eenvoudige technieken deel om je ogen rust te geven. En het boek van Saskia Naber, Natuurlijk zien en de Batesmethode, legt de manier waarop je je ogen kunt verbeteren helder uit en is een fijn startpunt om zelf mee aan de slag te gaan.
Begin klein. Al is het maar een paar minuten palmeren op een dag. Je ogen merken het verschil sneller dan je denkt.
Wat ik je vraag
Je hoeft mij niet te geloven, probeer het gewoon. Want als spanning meespeelt in het slechter worden van je ogen, dan speelt ontspanning mee in het beter worden. En dat is goed nieuws, wat je min ook is.
Ik zie je!
Liesbeth
Wil jij ook weer zien zonder bril, lenzen of operatie? Ik help je graag! Kan ik garanderen dat jou hetzelfde overkomt als mij? Nee. Dat kan ik niet en dat beloof ik ook niet. Wat ik je wél kan beloven: mijn volle aandacht, eerlijkheid, en de tools die mij hebben geholpen om na 40 jaar mijn bril af te zetten. Je staat er niet alleen voor.
Check hier mijn aanbod:
Nog niet zover en wil je eerst ervaren hoe ik werk? Ik heb oogpauzes opgenomen en de pauzes variëren van nog geen minuut tot ongeveer een kwartier. Je kunt je hier aanmelden en starten met jouw pauzes: https://liesbethdekorte.nl/pauze-voor-je-ogen/
Ik zie je!
Liesbeth
*** Bronnen
Haarman, A. E. G., et al. (2020). The Complications of Myopia: A Review and Meta-Analysis. Investigative Ophthalmology & Visual Science, 61(4):49. Systematische review die laat zien dat het risico op netvliesloslating, maculadegeneratie, staar en glaucoom toeneemt naarmate de bijziendheid hoger is. Hoge myopie geldt daarbij vanaf min 6.
(Noot van Liesbeth: in zijn boek legt Meir de grens op min 8, vanaf daar wordt de spanning volgens hem te hoog)
Ang, M. & Wong, T. Y. (red.). High myopia and its risks. Community Eye Health Journal. Toegankelijke uitleg over hoe de langere oogbol het netvlies uitrekt en zo het risico op scheuren en loslating vergroot.