Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Ik heb een ooglidcorrectie gekregen. Ik, die bij hoog en laag beweert dat je niet in je ogen hoeft te laten snijden en dat je alleen met de Batesmethode beter kunt gaan zien.
Omdat ik me ervoor schaamde, heb ik er van tevoren tegen niemand iets over gezegd. Ik heb gezegd dat ik vakantie had, maar die eerste vakantiedag ben ik geopereerd en sindsdien ben ik aan het herstellen.
Het was ook best naïef van me om te denken dat niemand het zou zien, terwijl dit natuurlijk gewoon heel zichtbaar is ☺️. Dus dan vertel ik het liever en dan zeg ik meteen ook waarom.
Waarom een ooglidcorrectie?
Het begon ermee dat ik ontdekte dat ik aan ieder oog twee oogleden over elkaar had. Van buiten viel het amper op. Het leek een verdikking, maar als je die bovenste flap optilde zat daar nog een laag onder. En doordat twee huidlagen over elkaar hingen, werd het daar vanzelf vies.
Er zaten smetten en een paar grote puistachtige exemplaren. Zag je niets van, maar het zat er wel. Precies zoals bij mensen die veel zijn afgevallen en huidplooien overhouden waar van alles onder gaat zitten. Ik had dat dus boven mijn ogen.
Ik heb er lang over gedaan om te besluiten dat ik me echt wilde laten opereren. Twee en een half jaar om precies te zijn. Wat uiteindelijk de doorslag gaf, was dat ik op een moment die flappen wegtrok en het idee had dat ik ineens veel beter zag. Dat zette me aan het denken. Want als een stuk huid mijn zicht in de weg zat, dan zou wegnemen van die huid misschien wel iets kunnen opleveren?
De redenering achter mijn ooglidcorrectie
Het idee voor een ooglidcorrectie kreeg pas echt vorm door iets wat ik las in het boek van Esther van de Werf (een Batesleraar). Zij schreef over de afmeting van het oog. Een oog heeft een doorsnede van ongeveer 24 millimeter en of je veraf of dichtbij slecht ziet heeft te maken met de vorm van je oogbol. Die is te plat of juist te lang geworden.
Het bijzondere is hoe klein die marges zijn. Een afwijking van één millimeter staat volgens Esther al voor een afwijking van ongeveer 2,5 dioptrie. Dat is enorm veel.
Toen viel bij mij het kwartje. Stel dat die laag huid zo zwaar was dat het mijn oogbol indrukte en het één millimeter scheelde? Dan zou dat zomaar 2,5 dioptrie kunnen verklaren. En andersom: als ik die huid liet weghalen en de druk verdween, zou ik misschien scherper gaan zien. Het was een gok en ik heb mezelf als proefkonijn gebruikt 🐰.
Hoe het ging?
Meegevallen is een understatement. Op weg naar huis begon het te prikken, dus voor de zekerheid nam ik nog één pijnstiller. Maar die avond in bed deed het helemaal geen pijn. Dus ik besloot niks te nemen met het idee: word ik wakker van de pijn, dan slik ik alsnog wat. Dat is niet gebeurd. Ik heb de eerste nacht meteen doorgeslapen. Met nul pijn.
Wat ik nu merk
En het belangrijkste: mijn experiment is een succes. Ik zie beter. Ik kan bijvoorbeeld veel makkelijker op mijn telefoon lezen. Wat ik ook merk is dat ik veel meer perifeer zie (perifeer zicht is wat je van je omgeving ziet terwijl je met je ogen recht vooruit blijft kijken). Mijn blikveld is groter, ook al zijn mijn ogen op dit moment nog steeds klein als gevolg van zwelling van de operatie.
Veraf is nog niet verbeterd, maar dat verbaast me niet, want het is pas een paar dagen geleden gebeurd. De hechtingen zitten er nog in en de pleisters zitten er nog op. Het voelt strak en stijf en dit heeft gewoon tijd nodig.
Wat me het meest verwondert, is dat ik al ver was gekomen met de Batesmethode. Ik kon lezen, werken en in de verte kijken, maar haarscherp was het niet. Daar heb ik nooit een geheim van gemaakt. Ik zag altijd een beetje dubbel, waardoor letters dik leken. Prima leesbaar, maar niet scherp.
Mijn ‘flappen’ waren bovendien ongelijk, dus ik keek ook scheef en dat gaf nog een extra dimensie aan de verdubbeling. En juist dat dubbele verdwijnt nu. De letters worden groter én dunner.
En de tegenstelling dan?
Hier zit voor mij het moeilijkste stuk, en ik ga daar niet omheen draaien: ik schaam me ervoor. Ik vertel mensen dat er veel op de natuurlijke weg kan en dat je vooral niet in je ogen moet laten snijden of er kunstmatig iets in moet laten veranderen. En dan laat ik zelf mijn oogleden corrigeren.
Dit is precies waarom ik het van tevoren niet verteld heb en waarom ik nog steeds sta te twijfelen of ik hier het internet mee op ga. Maar eerlijkheid is belangrijk voor me, dus ik kies ervoor om het wel te vertellen.
Wat me helpt is het onderscheid: ik heb niets aan de binnenkant van mijn oog laten doen. Er is niets veranderd aan mijn hoornvlies of mijn lens. Het ging om de huid om mijn ogen heen, aan de buitenkant. Die huid drukte op mijn oog en hing voor mijn blikveld en dat kon ik met de Batesmethode niet wegwerken. Die flappen moesten eerst weg voordat ik weer een stap kon zetten.
Batesmethode en reguliere geneeskunde samen
En weet ook: ik ben helemaal niet tegen de reguliere geneeskunde. Sterker nog: ik zou er graag mee samenwerken en dit voelt als precies dat: soms is een ingreep de missing link waardoor je verder kunt op de natuurlijke weg.
Ik besef inmiddels ook goed dat ik een geluksvogel ben. Het is me op alle fronten meegevallen: de pijn, het zicht, hoe ik eruitzie. Maar er is wel echt iets fundamenteels veranderd rond mijn ogen en het had ook heel anders kunnen aflopen. Dan had ik hier met spijt gezeten. Dat besef komt nu pas binnen.
Het is goed uitgepakt. En daar ben ik zo intens dankbaar voor. Plastisch chirurg Borg van het Bravis Ziekenhuis in Bergen op Zoom is een held. Ik hoorde knipgeluiden. Ik rook barbecue (dichtbranden van mijn huid). En ik hoorde de schrapende geluiden toen hij die rare puistdingen weghaalde. Ik dacht ‘dit ga je voelen meid’. Maar dat is dus achteraf niet zo.
Nou, ik ga nog even liggen, de boel koelen en even mijn ogen dicht. Herstellen en volgende week weer volle kracht vooruit.
Ik zie je!
Liesbeth